Deutsch

Boeren in het buitenland

Van leren melken naar 2.500 koeien melken

Van kiwi’s die je kunt eten naar kiwi’s die niet kunnen vliegen. Van het Westen van Europa, helemaal Down Under. Van een koud kikkerlandje aan de Noordzee naar een eiland in de Grote Oceaan dat bijna zes keer zo groot is. Mijn achteroom, Ad Hendriks, vertrok in 1994 van het dorpje Reusel in het zuiden van Brabant naar Geraldine, Nieuw-Zeeland en is daar een melkveebedrijf gestart. In mei was hij drie weken terug in zijn geboorteland, zoals hij iedere twee jaar doet. Ik sprak met hem.

Wie: Ad Hendriks (55), getrouwd met Anita

Wat: Emigreerde 21 jaar geleden met zijn vrouw, Anita, naar Nieuw-Zeeland om daar een onderneming te starten

Kinderen: Vicky (26), Stacey (24) en  Valerie (21)

Waarom Nieuw-Zeeland?

‘Daar wilden we al lang heen. We zijn geen boeren van origine, maar wilden graag een bedrijf voor onszelf hebben. Toen we de mogelijkheden in Nieuw-Zeeland bekeken, leek koeien melken ons een mooie optie. Dus onze eerste beslissing was om een poging te wagen in de dairy industry. Maar dan moest ik eerst leren melken!

Mijn eerste jaar werkte ik dus als boerenknecht op een boerenbedrijf in South Auckland. In de jaren daarna verhuisden we van boerderij naar boerderij. In het derde jaar begonnen we met sharemilking, wat onze eerste step up was. Destijds hadden we 170 koeien. Het daaropvolgende jaar maakten we een shift, 100 kilometer verderop. Een nieuw bedrijf met 300 koeien. Na twee jaar hadden we er genoeg van, want de opportunities waren eigenlijk in het zuidelijke eiland.’

Wat is het verschil tussen het noordelijk en het zuidelijk eiland?

‘Op het zuideiland zijn grotere bedrijven en is de irrigatie beter. Je bent zekerder van je productie. We vertrokken met 300 koeien met de truck, op de boot en weer met de truck naar Culverden. Hier groeiden we naar 600 koeien die we twee jaar hebben gehouden. Toen we het bedrijf next door bij ons bedrijf voegden, groeiden we uit naar 1.200 koeien.

Na twee jaar hadden we genoeg equity om, samen met een Nederlandse equity partner, via een maatschap een boerderij te kopen. Even later kochten we een boerderij 20 kilometer verderop. Op dat moment waren we 50% eigenaar van beide

Een milking shed op het bedrijf van Ad Hendriks in Nieuw-Zeeland.

Een milking shed op het bedrijf van Ad Hendriks in Nieuw-Zeeland.

bedrijven, bezaten we 1.250 hectare grond en melkten we ongeveer 2.500 koeien. Na een aantal jaar kochten we de partners uit en namen we het bedrijf thuis over. Nu hebben we een eigen onderneming. Gedurende 20 jaar zijn we gegroeid van niks tot een bedrijf dat momenteel 16 à 17 miljoen dollar waard is. Not too bad, not too bad.’

Wat zijn de verschillen tussen Nederland en Nieuw-Zeeland?

‘In Nieuw-Zeeland koop je een huis én de boerderij. Dat vonden wij gemakkelijk. We arriveerden daar en hadden meteen een baan, een boerderij en een huis.

Ten tweede zijn ze in Nederland kwetsbaarder. Wij hebben geen stallen, want onze koeien staan altijd buiten. In Nederland investeer je in het bouwen van stallen. Desondanks zien we een opkomst in het bouwen van stallen. Dit zijn extra kosten die bij ons overbodig zijn.

Daarnaast zijn de koeien hier een stuk groter dan bij ons. Wij houden Holstein Friesians, die regelmatig twee keer per dag, anderhalve kilometer moeten lopen, met 27 graden. Dat is hier niet gebruikelijk.

Ten slotte is de melkprijs erg volatile. Dat zullen de boeren in Nederland moeten leren, nu het quotum is opgeheven. Ik vrees dat veel boeren zoveel mogelijk melk willen produceren, maar de markt bepaalt hoeveel melk je moet produceren.’

Tot zover de zakelijke kant. Je hebt ook drie dochters. Zitten ze in dezelfde sector?

‘Vicky woont in South Auckland, is stewardess en is getrouwd met een helikopterpiloot. Stacey is bezig met haar thesis omtrent stikstof. Ze zit in het laatste jaar van Palmerston North (Massey University Manawatu) van de studie animal nutrition. Valerie heeft vet nursing gestudeerd en parttime vet technician. Ze werkt op een dierenartsenpraktijk in Oamaru met kleinere dieren en gaat de boer op om te werken met koeien, paarden en schapen.’

Het uitzicht van Ad Hendriks in Nieuw-Zeeland

Het uitzicht van Ad Hendriks in Nieuw-Zeeland

Wisten ze al van jongs af aan dat ze dat wilden gaan doen?

‘Vicky zei altijd: “Mam, ga jij maar mee helpen. Dan zorg ik wel dat het eten klaar is.”

Anita: Valerie was vrij jong toen ze het jongvee met Ad ging verzorgen, omdat ze dat graag deed en om een centje bij te verdienen. Als een kalfje voetrot had, had zij dat allang gezien. Stacey riep als klein kind al dat ze veearts zou worden. Later groeide de interesse voor Animal nutrition. Ad: Ik zeg altijd: “Je kunt beter aan de zuivere kant van de koe werken dan aan de smerige kant.” Een vet zit altijd aan het achtereinde van een koe te peuteren. Een nutricion heeft het werk aan de voorkant. Maar ze is very passionate.’

Uit de laatste zin blijkt wat nodig is om je doelen te bereiken. Passie is een drijfveer tot succes. Door het gesprek met mijn achteroom merk ik dat de passie voor zijn agrarische onderneming en de liefde voor zijn dieren diep zit. Hij liet alles achter om in Nieuw-Zeeland een nieuw leven op te bouwen. Zijn droom is uitgekomen.

Trackbacks/Pingbacks

  1. Nieuw Blog - Schippers Blog - maart 2, 2016

    […] kunnen laten maken met mensen met een bijzonder verhaal. Waarom zijn Peter en Jeeke naar Australie verhuisd om daar een grote runderboerderij over te nemen? Wij wisten het niet, maar wellicht kunnen we het […]